تغییر مسیرهای حامل پیک چالشی: مقاصد مرتب‌سازی قابل ارتقا از پیکربندی مسیر انعطاف‌پذیر پشتیبانی می‌کنند

ساختار مقصد در مراکز حمل و نقل به ندرت به طور دائمی ثابت می شود.و مسیرهای تحویل موقت همه می توانند تغییر کنند که در آن بسته ها نیاز به تغییر مسیر دارند.

اگر یک سیستم مرتب سازی خودکار در اطراف یک ساختار مقصد کاملا ثابت طراحی شده باشد، تغییرات بعدی ممکن است استفاده نامتعادل ایجاد کند.در حالی که مسیرهای حجم بالا بارها و بارها پر می شوند و شروع به محدود کردن جریان بسته در خط اصلی می کنند.

به همین دلیل، برنامه ریزی مرتب سازی کوریور باید نه تنها حجم فعلی بسته را ارزیابی کند بلکه همچنین اینکه چگونه نیازهای مقصد ممکن است در طول عمر سیستم تغییر کند.

مقاصد دسته بندی قابل گسترش یک پایه عملی برای سازگاری با طرح فیزیکی در صورت معرفی مسیرهای اضافی یا مناطق عملیاتی را فراهم می کنند.

سیستم مرتب سازی چند سطحی موجود، امکان52 مقصد طبقه بندیدر پیکربندی استاندارد، با مقاصد اضافی در دسترس از طریق گسترش خاص پروژه.

در یک مرکز حمل و نقل، این مقاصد می توانند با توجه به مسیرهای منطقه ای، وظایف حامل، مناطق تحکیم، یا گروه های ارسال اختصاص داده شوند.

با این حال، برنامه ریزی سیستم نباید به طور خودکار فرض کند که هر مسیر دقیقاً به یک مقصد نیاز دارد.

یک مسیر با حجم زیاد ممکن است نیاز به چندین مقصد یا موقعیت های تحکیم چرخش داشته باشد، در حالی که یک مسیر با حجم کمتر ممکن است با توجه به قوانین عملیاتی مرکز متفاوت باشد.

قبل از تعیین پیکربندی اولیه، تیم پروژه باید تعداد مسیرهای فعال را در دوره های اوج، سهم حجم هر مسیر را تجزیه و تحلیل کند.و متوسط مدت زمان استفاده از هر مقصد.

مرتب کننده چند سطحی موجود از یک ساختار ماژولار و قابل تنظیم استفاده می کند. مقدار مقصد آن می تواند گسترش یابد و پیکربندی استاندارد شاملدو ایستگاه تغذیه، که همچنین می تواند با توجه به نیازهای پروژه گسترش یابد.

این امر انعطاف پذیری مفیدی را برای تاسیساتی که انتظار مسیرهای بسته اضافی را دارند فراهم می کند.

با این حال، فضای مکانیکی به تنهایی کافی نیست. گسترش آینده نیز باید جهت کانویر، مناطق تثبیت، دسترسی اپراتور، موقعیت کانتینرها و مسیرهای بارگیری خودرو را در نظر بگیرد.

اضافه کردن مقصدهای مرتب سازی بیشتر بدون گسترش فضای کاری پایین می تواند به سادگی گلوی فشنی را از محل مرتب سازی به منطقه تحکیم منتقل کند.

سیستم مرتب سازی چند سطحی موجود دارای محدوده پردازش مشخص شده از4،000 تا 14000 مورد در ساعت.

این محدوده برای مقایسه تجهیزات مفید است، اما افزایش مقادیر مقصد به طور خودکار حجم عملی کل مرکز حمل و نقل را افزایش نمی دهد.

پس از تغییر مسیر، بسته ها هنوز باید جمع و جور شوند، بسته بندی شوند، بررسی شوند، به قفس گذاشته شوند یا برای ارسال منتقل شوند.

اگر مقصد ها با نرخ هایی که با جریان بسته های ورودی مطابقت ندارد، پاکسازی نشود، موقعیت های اضافی ممکن است فقط ازدحام را به تعویق بیندازد.

در هنگام گسترش مقصد، این مرکز باید نیروی کار پایین، در دسترس بودن کانتینرها و زمان ارسال برای هر مسیر با حجم بالا را ارزیابی کند.

برخی از شهرها، مناطق یا خطوط حمل و نقل ممکن است در طول دوره های شلوغ سهم بسیار بیشتری از بسته ها را داشته باشند.

به جای ارسال دائمی همه بسته ها برای آن مسیر به یک مکان، پروژه می تواند مقاصد پشتیبان یا موقعیت های چرخش را در نظر بگیرد.سیستم کنترل می تواند قطعات بعدی را به مکان های تایید شده دیگر اختصاص دهد..

این نوع تخصیص مقصد پویا به منطق کنترل خاص پروژه نیاز دارد. این بستگی به رابطه بین سیستم سطح بالا، نقشه برداری مقصد و کنترل های مرتب کننده دارد.

نباید فرض کرد که به طور خودکار وجود دارد فقط به این دلیل که مرتب کننده مکانیکی از مقاصد قابل گسترش پشتیبانی می کند.

مرتب کننده چند سطحی از اسکن فوقانی برای شناسایی اطلاعات بسته قبل از تغییر مسیر استفاده می کند.

هنگامی که یک مسیر حمل کننده تغییر می کند، کد مقصد و نقشه فیزیکی مقصد نیز باید به طور مداوم به روزرسانی شود.

اگر طرح فیزیکی تغییر کرده باشد، اما سیستم کنترل همچنان از جدول مقصد قدیمی استفاده می کند، بسته ها ممکن است به اشتباه تغییر مسیر دهند.

به همین دلیل، به روز رسانی مسیر باید شامل تأیید اطلاعات بارکد، کد های مقصد، داده های کار و موقعیت های فیزیکی مربوطه باشد.

بسته های ناشناخته باید از یک فرآیند استثنایی تعریف شده پیروی کنند، نه اینکه به یک مقصد پیش فرض غیرقابل کنترل اختصاص داده شوند.

سیستم مرتب سازی چند سطحی موجود از بار های فردی از50 تا 30 کیلوگرم، با حداکثر اندازه واحد۴۰۰ * ۳۰۰ * ۳۰۰ میلی متر.

هنگامی که یک مسیر حمل و نقل جدید معرفی می شود، این مرکز باید تأیید کند که مشخصات بسته آن همچنان با مرتب کننده سازگار است.

یک جریان کسب و کار جدید که حاوی اقلام قابل توجهی بزرگتر، سنگین تر یا نامنظم است نمی تواند به سادگی با اضافه کردن مقاصد بیشتر حل شود.

بنابراین برنامه ریزی توسعه آینده باید هم مقدار مقصد و هم تغییرات احتمالی در ویژگی های پارسل را ارزیابی کند.

مراکز حمل و نقل با تغییر ساختار مسیر باید اولویت مقصدهای قابل گسترش، ظرفیت تغذیه، کد مقصد،و فضای تثبیت پایین در هنگام انتخاب یک سیستم مرتب سازی خودکار.

پیکربندی اولیه می تواند مسیرهای اوج فعلی را منعکس کند در حالی که ظرفیت فیزیکی و کنترل را برای تغییرات آینده حمل کننده یا منطقه ای ذخیره می کند.

ارزش یک مرتب کننده قابل گسترش این نیست که تجهیزات باید به طور مکرر اصلاح شوند. این یک پایه سازگارتر را در هنگام تغییر شبکه تحویل فراهم می کند.

هنگامی که طرح مقصد، شناسایی بارکد، نقشه برداری وظایف و یکپارچه سازی پایین خط برنامه ریزی می شود،یک مرکز حمل و نقل می تواند به طور موثر به تغییر مسیرهای حمل و نقل و الگوهای جریان بسته پاسخ دهد.